माणुसकी

आज चक्क वसंतात, काळोख दाटलाय नभी,आज पहिल्यांदाच पाहिली, भिजलेली गुढी, अजून बरंच काही पहिल्यांदाच, बघायला भेटणार,सृष्टीचा कोप सारा, तुझ्या अहंमला भेदूनच थांबणार, फक्त तुझेच स्वनिर्मित संकट हे, आज तू भोगतोय‘सबकुछ झूट’ म्हणत,मग परमात्म्याला का कोसतोय? जात-पात, उच-नीच, नीती-अनीती हे फक्त तुझं अज्ञान,वेळीच विझव, हे ‘माणसानेच माणसासाठी’ पेटवलेलं रान, भूकंप, पूर, महामारी अश्या परीक्षांचा सृष्टी घाट…

1BHKRequired

“Urgently Required 1BHK for Couple” रविवारच्या आळसावलेल्या सकाळी, सोफ्यावर उताणा झालेल्या मकरंदने ग्रुपवर आलेला मॅसेज वाचला आणि त्याचे सुस्तावलेले डोळे पूर्ण उघडले. “आता एवढा मोठा 3BHK असतांना, याला कशाला हवाय 1BHK…. असो कदाचित मित्रासाठी हवा असेल” आपला खास मित्राला ‘का? कसा? कोणासाठी?’ असा कुठलाच “क” श्रणीतला प्रश्न न करता, मकरंदने काल एका मार्केटिंग ग्रुपवर आलेला…

व्रण

सकाळी साडेसात वाजता वर्ग भरला. खिडकीतून आत डोकावणारं सोनेरी कोवळं ऊन, वर्गात सर्वत्र प्रसन्नता पसरावत होतं. भिंतीवरचा गडद काळा फळा झळाळी दिल्यासारखा स्वच्छ पुसलेला आणि त्यावर कॅलिग्राफीपेक्षा सुंदर अशा वळणदार ठळक अक्षरात लिहलेलं होतं “जागतिक महिला दिन”  आज दिनांक ०८ मार्च १९९९. काळ्या रिबीनने बांधलेल्या दोन झुपकेदार वेण्या, कमरेत स्टीलचे बक्कल असलेला ईलास्टिकचा बेल्ट, पायात…

मन

किती हळवं, नाजुकजणू फुलातलं परागकण,स्वतः झालासी दगडआम्हा देवुनिया हे ‘मन’. कशी सांगु देवा तुलामाझ्या प्रेमाची कथा,कशी कळेल या दगडालामाझ्या मनाची व्यथा. प्रेम आहे मृगजळ,कळतंय या मनाला,पण तूच नारे शिकवलंखेळात अडकायला. आता कसं करू शहाणंया कोवळ्या मनाला,अवघड तारेवरसमतोल राखायला. आता तुच ये समोरी अनंसमजवं या मनाला,प्रेमच्याच पाई तरतू दगडात ढाळल स्वतःला. मंगेश उषाकिरण अंबेकर

एक मंत्रचळ केस.

“मक्या, ह्या बल्लूला सांग यार…सारखं सारखं कोणाच्याही केसात का हात घालतो?, स्वतःच्या केसांचा हा कसला माज”  विजू मक्याला काकुळतेने आर्जव करत होता. “तुला आवडत नाही ना. मग…एक काम कर स्वतःच टक्कल करून टाक. तो काय शहाणा आहे का.” विजू मक्याकडे पाहतच राहिला. “अरे टक्कल ही केलं असतं पण हा लेकाचा टकल्यांनाही सोडत नाही यार. आता…

खुळखुळा

“हुश्शsssश्श संपला बुवा आजचा दिवस कसाबसा. आता मस्त दोन महिने सुट्टी. उद्याचा दिवस फक्त आराम आणि परवा सकाळीच भुर्रर्र. कधी एकदाचा मृणालला भेटतो असं झालय. बस फक्त हा पाऊस थांबायला हवा बाबा. वीट आणलाय नुसता याने. दिवाळी आली तोंडावर पण याचा थांबायचा काही नेम नाही. ” सलग पंधरा-सोळा तास काम करून, आहे त्या कपड्यात बिछान्यावर…

ऋणानुबंध – भाग- सातवा (अंतिम भाग)

मधुरा शेवटी दामलेंकडे बघत सोहमला म्हणाली, “अरे बराच मनकवडा आहेस रे बाबा तू……सांगते सांगते…..अरे काही विशेष नाही आज फक्त आमच्या लग्नाचा वाढदिवस. त्यामुळे थोडं स्पेशल केल एवढंच.” दामले अक्षरशः जागचे उडाले. त्यांच्या डोक्यात रात्रीपासून चाललेल्या गोंधळात ते चक्क आपला लग्नाचा वाढदिवस विसरले होते. गेल्या पंधरा वर्षात दामले पहिल्यांदा विसर पडला होता. “काय बोलताsssss ! तुमच्या…

पुण्यमृदा (भाग-दहावा अंतिमभाग)

पुण्यमृदा (अंतिमभाग) “गीता…. नहीं वो तो मेरी सिर्फ दोस्त थी। बंबई से आने के बाद मैं उससे हम दोनो के बारे मे ढेर सारी बाते करता था। उसे हम दोनो के बारे में सब पता था और उसीने तो मुझे प्यार का सही मतलब समझाया। मामा जाने के बाद गीताने वो जिसे चाहती थी उससे शादी…

ऑफिसच्या वाटेवर

एक मावळा आज भल्या पहाटे मनात एक अजब चलबिचल घेऊन उठला. प्रातः विधी आणि स्नान आटपून, जोरबैठका न काढताच पठ्या तडक न्याहरीसाठी चुलीजवळ येऊन बसला. “धनी! अन हे काय वो? आज इतक्यात कस वो उरकलं, गडावर लवकर पोचाच हाय का?” बायको बावरल्या स्वरात पुटपुटली. “तसं नव्ह! समद्या रात पासनं कानात नुसतं बिगुल वाजतुया! कायतरी यड…

मनोमिलन

“भाजीपाला आणला, किराणा आणला, तुझी गोळ्या-औषधं आणली, दळणही आणलं अजून काही राहिलं असेल तर आत्ताच सांग. मी उद्या गावी गेल्यावर हे कार्ट तुला काही एक आणून देणार नाहीए. नेहमी नुसतं इकडंतिकडं हुंदडत बसतं आणि काम सांगितलं की लागलीच अभ्यासाच नाव पुढे. चार-पाच दिवस तू माझ्याशिवाय कसं निभावशील…. ते देव जाणे.” “तुम्ही काळजी नका करू होईल…